Η συμβολή μου στον «αντιναζιστικό αγώνα». Διήγηση ενός Έλληνα Φοιτητή στην μεταπολεμική Γερμανία

Συζητώντας προ ημερών με φίλους για τη φοιτητική ζωή μας στη Γερμανία, θυμήθηκα και διηγήθηκα ένα επεισόδιο που με ενέταξε στους «αγωνιστές της αντίστασης» κατά των ναζί κατακτητών… Εννοείται, μόλις είχα γεννηθεί στην κατοχή και τα γεγονότα της εποχής τα έμαθα 1-2 δεκαετίες αργότερα· κάποια στιγμή δίνεται όμως σε όλους η ευκαιρία να δηλώσουμε τις απόψεις μας…

Σε κάθε γερμανική πόλη γίνεται μια φορά το χρόνο κάποια γιορταστική εκδήλωση, με διάφορες αφορμές και διαφορετικά ονόματα (Fest, Zeltfest, Volksfest, Kirmes, Zeltkirmes, Jahrmarkt κ.ά.) Μία από τις μεγαλύτερες και παγκοσμίως γνωστές γιορτές αυτού του είδους, είναι η «Γιορτή του Οκτώβρη», Oktoberfest, στο Μόναχο…
Σε κάποια πλατεία ή ελεύθερο χώρο της πόλης στήνονται μεγάλα αντίσκηνα και μέσα εκεί τοποθετούνται σειρές από στενά και επιμήκη τραπέζια. Κάπου στην άκρη του αντίσκηνου κάθεται ανεβασμένη σε ξύλινη εξέδρα μια ορχήστρα χάλκινων πνευστών, η οποία παιανίζει συνήθως γνωστές εμβατηριακές μελωδίες, για τη φύση, τις γυναίκες και τις χαρούμενες γιορτές.

Εννοείται, οι άνθρωποι στις δύο πλευρές των τραπεζιών πίνουν μπύρες, τρώνε λουκάνικα ή οτιδήποτε άλλο υπάρχει και συζητάνε μεταξύ τους ή τραγουδάνε … μια ευχάριστη και πολύ διασκεδαστική ατμόσφαιρα, περίπου όπως γίνεται σε διάφορα ελληνικά πανηγύρια.

Κάποια χρονιά, λοιπόν, περί το 1965, γινόταν πάλι στην πόλη μας η σχετική γιορτή (Heinerfest), πάντα Ιούλιο μήνα, οπότε μπήκα ένα απόγευμα με μια παρέα Ελλήνων συμφοιτητών σε μια από τις μεγάλες σκηνές για να πιούμε μπύρα και να διασκεδάσουμε. Ένα άδειο τραπέζι που επελέγη για να καθίσουμε γέμισε γρήγορα από τους φίλους κι εγώ έμεινα χωρίς θέση. Επειδή θα ερχόντουσαν όμως μερικοί ακόμα συμφοιτητές, κάθισα μόνος σε ένα γειτονικό άδειο τραπέζι, ώστε να δημιουργήσουμε εκεί νέα παρέα…

Το ίδιο φαίνεται να συνέβη σε ένα άλλο γειτονικό τραπέζι, όπου μια ομάδα ντόπιων, συγγενείς και φίλοι, κάθονταν σε ένα τραπέζι και κάποιος από αυτούς που περίσσεψε, ήρθε και κάθισε στο δικό μου τραπέζι, απέναντί μου. Κάτι τέτοιο δεν είναι ασύνηθες εκεί, καθένας κάθεται όπου βρει ελεύθερα, εφόσον δεν είναι η θέση πιασμένη!

Όμως, ο κύριος απέναντί μου, περίπου 50άρης, ήταν ψιλομεθυσμένος ήδη και πιθανόν να τον έστειλαν οι άλλοι εξορία στο διπλανό τραπέζι μέχρι να συνέλθει. Εκεί πιάσαμε μια ελαφριά κουβέντα, όπως γίνεται συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις, πώς σε λένε, από πού είσαι κτλ.

Όταν είπα στον απέναντί μου ότι είμαι από την Ελλάδα, άνοιξε το πρόσωπό του από χαρά. «Αααα, από την Ελλάδα;» μου λέει «ήμουν εκεί στον πόλεμο!» Να σκεφτούμε ότι το 1965 ήταν 20 χρόνια μετά τη λήξη του β’ παγκόσμιου πολέμου και 21 από την οριστική αποχώρηση των ναζιστικών στρατευμάτων από την Ελλάδα. Αν λοιπόν ο γείτονάς μου στο τραπέζι ήταν 50άρης, στον πόλεμο θα ήταν περίπου 30 ετών, όχι κανένα ανίδεο παιδί…

Δεν περιορίστηκε όμως να δηλώσει ότι ήταν με τα ναζιστικά στρατεύματα στην Ελλάδα, πράγμα που δεν έκαναν συχνά οι πιο μορφωμένοι Γερμανοί, αυτός θεώρησε σκόπιμο να περιγράψει και ποιες ακριβώς υπηρεσίες εκτελούσε. Αυτό ελάχιστοι το έκαναν και μόνο κατόπιν πιέσεων. Αλλά και πάλι έλεγαν αδιάφορα πράγματα για τη θάλασσα και τις αρχαιότητες, αν είχαν δει κάποιες. Για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις σχεδόν ποτέ δεν εκφράζονταν.

Ο δικός μου δεν είχε όμως καθόλου αναστολές, είχε ρουφήξει ήδη μερικά ποτήρια μπύρα και παραληρούσε ανεμπόδιστα. Τον ακούω, λοιπόν, έκπληκτος να μου λέει ότι ανήκε σε απόσπασμα που πήγαινε στις εκτελέσεις. Τους ειδοποιούσαν από την Κομαντατούρ και πήγαιναν όπου έπρεπε, άνοιγαν στο πίσω μέρος μια λινάτσα που κάλυπτε την καρότσα του φορτηγού και από κει πολυβολούσαν τους «καταδικασμένους», οι οποίοι είχαν στηθεί στον τοίχο… Έδειχνε δε ο τύπος με τις εκφράσεις και τις κινήσεις του ότι χαιρόταν που του ξαναθύμισα τις παλιές καλές εποχές! «Έπιανα», μου λέει «το πολυβόλο και ρατατατατατα τους καθάριζα… μετά έπινα μια μπύρα και άρχιζα με τους επόμενους που είχαν στήσει οι στρατιώτες μας στον τοίχο… ρατατατατατα…»

Πρέπει να είχα ανάψει πάρα πολύ, οπότε με το δεύτερο τρίτο ρατατατατατα σηκώνομαι όρθιος και του κτυπάω μια γροθιά στο πρόσωπο, μάλλον στα δόντια, πάντως κάπου χαμηλά. Στην ορολογία του μποξ το κτύπημα πρέπει να θεωρείται άπερκατ! Δεν έχω σωματικά προσόντα για ξυλοδαρμούς, αλλά εκείνη τη στιγμή πρέπει να αισθανόμουν περίπου Ηρακλής… Ο μεθυσμένος που διηγιόταν με ευχαρίστηση τις μαζικές εκτελέσεις, χαμένος στις αναμνήσεις του, ένιωσε ξαφνικά τον κεραυνό του Δία να τον κτυπάει κατάφατσα…

Η απόσταση ανάμεσα στους θαμώνες στις δύο πλευρές των τραπεζιών δεν είναι μεγάλη, όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες. Ίσως είναι ιδανική για μια γερή γροθιά… Βλέπω λοιπόν τον τύπο να πέφτει πίσω και να σηκώνονται τα πόδια του στον αέρα. Την ίδια στιγμή αντιλαμβάνονται οι φίλοι του ότι πέφτει και πετάγονται να τον βοηθήσουν, ίσως και να τον υπερασπιστούν… Θυμάμαι μόνο μια παχουλή γυναίκα που φώναζε: «Γιατί, γιατί, τι σου έκανε…;» Την ίδια στιγμή κατάλαβαν και οι συμφοιτητές πίσω μου στο άλλο τραπέζι ότι έγινε φασαρία, σηκώθηκαν γρήγορα και, χωρίς να πολυρωτήσουν, με άρπαξαν και βγήκαμε έξω…

Τρέχοντας στα στενά της γειτονιάς μπερδέψαμε τα ίχνη μας από τυχόν διώκτες. Αν πέφταμε στα χέρια της μεικτής περιπόλου, καταρχάς θα διανυκτερεύαμε όλοι μαζί στο αστυνομικό τμήμα και στη συνέχεια, πρωί με τη δροσούλα, θα γίνονταν ανακρίσεις. Φαντάζεται καθένας τι θα γινόταν, αν ο ανακριτής ήταν στον πόλεμο εν όπλοις συνάδελφος του δαρμένου! Επιστρέφοντας με προφυλάξεις στα σπίτια μας, διηγήθηκα στους φίλους τα καθέκαστα, οπότε με μια φωνή συμφώνησαν όλοι: «Καλά του έκανες! Έπρεπε να το οργανώσουμε να τον δείρουμε όλοι μαζί…»

Έκανα αρκετές ημέρες να κυκλοφορήσω στην πόλη, αφενός για να μη με αναγνωρίσουν οι συγγενείς και φίλοι του δαρμένου, αν έψαχναν για να με εντοπίσουν, αφετέρου επειδή πόναγε πολύ το χέρι μου από τη γροθιά που έδωσα· επί μια εβδομάδα δεν μπορούσα να γράψω ή να κάνω άλλες απλές δουλειές…

Προ ημερών που ξαναδιηγήθηκα σε φίλους αυτή την ιστορία, άκουσα πάλι την ίδια κουβέντα: «Καλά του έκανες!» Ήταν η συμβολή μου, με 20χρονη τότε καθυστέρηση, στον «αντιναζιστικό αγώνα»…

 

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Η συμβολή μου στον «αντιναζιστικό αγώνα». Διήγηση ενός Έλληνα Φοιτητή στην μεταπολεμική Γερμανία”

  1. 12QWASZX Says:

    Θα διηγηθώ και γω μια ιστορία ρατσισμού που παραλίγο να μου κοστίσει τη ζωή.
    Εργαζόμουν σε βενζινάδικο να βγάλω το χαρτζιλίκι μου όταν ήρθε ένας νέγρος να βάλει βενζίνη και άρχισε να βάζει βενζίνη αφού είχε παρκάρει το αμάξι του στην full serve lane όπου η βενζίνη πωλείτο πιο ακριβά από ότι στην self serve lane. Μου έδωσε την κάρτα του να χρέωνα όταν τελείωνε και εγώ κρατώντας την κάρτα στο χέρι μου του είπα ότι καλύτερα θα ήταν να πάει στην άλλη λωρίδα να βάλει μόνος του βενζίνη διότι εδώ που ήταν θα του κόστιζε ακριβότερα. Αυτό εγώ το είπα διότι πολλές φορές νέγροι και μη μου ζητούσαν μετά το γεγονός να πληρώσουν την τιμή της self serve lane αν και είχαν βάλει βενζίνη από την full serve lane. Εκείνος με κοίταξε ανέκφραστος και συνέχισε να βάζει βενζίνη στην full serve lane. Εγώ του ξαναείπα ότι έπρεπε να αφήσει εμένα να του βάλω την βενζίνη αλλιώς να πάει στην άλλη λωρίδα! Εκείνος γυρίζει στο μέρος μου χωρίς να σταματήσει να βάζει βενζίνη και μου λέει: You mother fuck you foreigner, don’t tell me what to do! Εκείνο το πρώι μας είχε πει το αφεντικό ότι όταν κάποιος μας μιλούσε άσχημα να του κρατούσαμε την κάρτα και να τον αναφέραμε στην εταιρία που είχε εκδώσει την κάρτα για υβριστική συμπεριφορά! Ετσι του είπα και γω αυτό ακριβώς ότι θα του κρατούσα την κάρτα διότι με έβρισε και θα τον αναφέρω στην εταιρία. Τι ήταν να του το πω! Αφήνει την πόμπα στο αυτοκίνητο και ανοίγει την πίσω πόρτα του αμαξιού του βγάζοντας προς μεγάλη μου έκπληξη και τρομάρα φυσικά ένα πιστόλι και με στόχευε στο στήθος απειλώντας με ότι θα με σκοτώσει αν δεν του έδινα την κάρτα. Εγώ μετρούσα φυσικά τα δευτερόλεπτα της ζωής μου σήκωσα τα χέρια ψηλά και του πέταξα την κάρτα αφού κατάλαβα ότι αυτό ήθελε αν γλίτωνα με αυτό. Τελικά έσκυψε πήρε την κάρτα βρίζοντάς με και γύρισε, άνοιξε το αμάξι του έβαλε μπρος και έφυγε με μεγάλη ταχύτητα πετώντας πίσω του την πόμπα από το αμάξι. Εγώ είχα ανακάμψει από την τρομάρα και άρχισα να τον κυνηγάω από πίσω κλωτσώντας του το αμάξι!!! Τι βλακεία! Θα μπορούσε να με είχε καθαρίσει!! Αμέσως κάλεσα την αστυνομία η οποία σήκωσε ελικόπτερο κυνηγώντας τον. Δεν τον βρήκαν μου είπαν. Τις προηγούμενες μέρες είχαν σκοτώσει σε διαφορετικά βενζινάδικα δύο Πακιστανούς! Δεν το γνώριζα αυτό. Αλλιώς δεν θα έκανα τίποτα από ότι έκανα!
    Εζησα!
    Ο ρατσισμός είναι παντού γύρω μας ακόμη και για τα πιο απλά πράγματα. Δεν είναι εύκολο να ορίσεις τι είναι ρατσισμός αφού είναι τα πάντα όλες οι αδικίες και έχει πολύ μεγάλη γκάμα εφαρμογής – είναι παντού γύρω μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: