Archive for the Ιστορία Category

Ο αντιήρωας. Η ιστορία του αγωνιστή του Πολυτεχνίου, που κάηκε το 1993 στη φωτιά της Ικαρίας

Posted in Ιστορία on 17/11/2014 by attikosparatiritis
Γιώργος ΚηρύκουΟ αντιήρωαςΜετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973, πολλοί εκ των συμμετεχόντων στην εξέγερση έσπευσαν να διεκδικήσουν τις δάφνες για την παρουσία τους, να ζητήσουν στον πολιτικό και κοινωνικό στίβο το «αντίτιμο» για τον ρόλο που είχαν στη σύγκρουση με τις δυνάμεις του δικτατορικού καθεστώτος.

Υπήρξε όμως και ένα πλήθος πρωταγωνιστών των δραματικών γεγονότων ­ κυρίως εκτός του φοιτητικού χώρου ­ που συνειδητά έμειναν στην αφάνεια, που δεν επεδίωξαν να καταγραφούν σε καμιά λίστα «ηρώων του Πολυτεχνείου». Αποφεύγοντας την αποπληρωμή της δημοσιότητας και την απαίτηση «αναγνώρισης» της προσφοράς τους.

Ανθρωποι που, όπως έδωσαν το παρών τον Νοέμβριο του ’73 στο Πολυτεχνείο, έτσι διακριτικά αποχώρησαν. Για πάντα! Εχοντας μόνο την αίσθηση ότι έπραξαν το καθήκον τους. Γι’ αυτούς, για τη δική τους δημοκρατία, για κανένα αντάλλαγμα, για καμιά ίσως καπηλεία.

Η περίπτωση που παρουσιάζει «Το Βήμα», του Γιώργου Κηρύκου, ενός ανθρώπου που πρωτοστάτησε στην εξέγερση, βασανίστηκε στα κρατητήρια της ΕΣΑ και ύστερα φρόντισε να μην «πουλήσει» τίποτε από τις «ημέρες της επανάστασης», είναι συμβολική. Και η ζωή του, η κατοπινή θυσία του, δείγμα της αντίληψής του.
Της γενιάς των «αντιηρώων» του Πολυτεχνείου…

Συνέχεια ανάγνωσης

Τείχος του Βερολίνου: Σπάνιες φωτογραφίες από την κατασκευή του

Posted in Ιστορία on 09/11/2014 by attikosparatiritis
145964g-26

Ένα κορίτσι κοιτάζει το τείχος μέσα από το παγωμένο παράθυρο που αντανακλά τα συρματοπλέγματα. Δεκέμβριος 1962

Η οικοδόμηση

145964-a

Το τείχος του Βερολίνου

145964g-1

Ένα χέρι πάνω από την καλυμμένη με σπασμένα γυαλιά κορυφή του τείχους. Αύγουστος 1961.

145964g-2

Ένας άντρας από τη Δυτική Γερμανία σηκώνει ψηλά τον γιο του για να του δείξει τη θέα από την άλλη πλευρά του τείχους. 1961.

145964g-3

Μία γυναίκα που είχε δραπετεύσει επιτυχώς στο Δυτικό Βερολίνο, μιλάει στη μητέρα της που βρίσκεται ακόμη στο Ανατολικό Βερολίνο, Αύγουστος 1961.

145964g-5

Αμερικανικές δυνάμεις απέναντι από Ανατολικογερμανικές, 1961.

145964g-6

Ομάδα κατοίκων του Δυτικού Βερολίνου παρακολουθούν ενώ ένας Ανατολικογερμανός αστυνομικός κάνει περιπολίες στο τείχος τον Αύγουστο του 1961.

145964g-8

Ένας Ανατολικογερμανός οικοδόμος χτίζει ένα νέο τμήμα του τείχους. Αύγουστος 1961.

145964g-9

Διαμαρτυρία κατοίκων του Δυτικού Βερολίνου εναντίον της κατασκευής του Τείχους του Βερολίνου. Αύγουστος 1961.

145964g-18

Ένας 17χρονος ορφανός Ανατολικογερμανός γλιστρά επιτυχώς ανάμεσα στα συρματοπλέγματα πάνω από το τείχος. Οκτώβριος 1961.

145964g-27

Σκιές Δυτικών Γερμανών πάνω στο τείχος. Χαιρετούν τους συγγενείς τους στην ανατολική πλευρά του τείχους. Δεκέμβριος 1962.

Όλοι θυμούνται τις εικόνες από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, σαν σήμερα – 9 Νοεμβρίου του 1989. Ποιος θυμάται όμως την οικοδόμηση του; Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, οι φωτογράφοι του περιοδικού LIFE αποθανάτισαν την κατασκευή του Τείχους του Βερολίνου και την επίδρασή του στους κατοίκους που ζούσαν πια σε μια πόλη που μόλις είχε διχοτομηθεί.
Οι Σοβιετικοί και οι Ανατολικογερμανοί έχτισαν το Τείχος εν μέρει για να σταματήσουν τη φυγή πολιτών από το Ανατολικό Μπλοκ που χρησιμοποιούσαν συχνά το Βερολίνο ως το σημείο από όπου προσπαθούσαν να διαφύγουν προς τη Δύση. Μέχρι να χτιστεί το Τείχος, εκτιμάται ότι περίπου 20% του πληθυσμού της Ανατολικής Γερμανίας είχε τραπεί σε φυγή.

Στο τεύχος του της 8ης Σεπτεμβρίου 1961 το περιοδικό LIFE έγραφε ότι το νεόδμητο τείχος «ύψους άνω των 20 μέτρων και φέροντας σκληρά θραύσματα γυαλιού, αποτελεί τώρα ένα σχεδόν μόνιμο εμπόδιο μεταξύ των άτυχων ανθρώπων και στις δύο πλευρές (του διχοτομημένου Βερολίνου)… Η κομμουνιστική απανθρωπιά σπάνια έχει δείξει χειρότερο και πιο σκληρό πρόσωπο από την περίπτωση του Τείχους του Βερολίνου – και η αγωνία και η ταπείνωση αυξάνεται στους κατοίκους, νέους και γέρους, Ανατολικούς και Δυτικούς».
Με την τοποθέτηση αυτού του αποκρουστικού προπυργίου, το ιδεολογικό χάσμα ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις, τη Δυτική και την Ανατολική, έγινε πιο έντονο, πιο τρομακτικό και (φαινομενικά) πιο δυσεπίλυτο.

Μήνυμα Δημάρχου Σαρωνικού για Εθνική Επέτειο 28ης Οκτωβρίου

Posted in Δήμος Σαρωνικού, Ιστορία on 27/10/2014 by attikosparatiritis

ΣημαίαΗ επέτειος της 28ης Οκτωβρίου αποτελεί ημέρα μνήμης και τιμής στους προγόνους μας και τον αντίξοο αγώνα στον οποίο επιδόθηκαν προκειμένου να διασώσουν και να περιφρουρήσουν την εθνική κυριαρχία και την ελευθερία της χώρας μας. Η εθνική μνήμη πρέπει να παραμένει ζωντανή, να είναι ο φάρος για την πορεία και εξέλιξη κάθε χώρας. Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι λαός που δεν ξέρει την ιστορία του είναι αναγκασμένος να την ξαναζήσει.

Εορτάζουμε, λοιπόν,  σήμερα με κάθε τιμή την προσφορά των ηρώων στο βωμό της ανεξαρτησίας και της ελευθερίας. Παράλληλα, δεν ξεχνάμε το ανθρωπιστικό μήνυμα της επετείου, καθώς ο πόλεμος απέκτησε πανευρωπαϊκό μήνυμα, επρόκειτο για έναν αγώνα ενάντια στο φασισμό και τον ρατσισμό.

Είναι ανάγκη να υπενθυμίσουμε ότι οι αγωνιστές του 40 συμμετείχαν σε έναν πόλεμο άνισο, μαχόμενοι όχι μόνο ενάντια στις επεκτατικές επιδιώξεις των αντίπαλων στρατευμάτων οι οποίοι επιβουλεύονταν τον ελλαδικό χώρο αλλά και την πείνα, την κακουχία, τον σκληρό χειμώνα και τις ασθένειες.

Ευχή όλων μας να μην βρεθούμε ποτέ ξανά σε ανάλογη θέση, ούτε εμείς ούτε τα παιδιά μας. Το μεγαλύτερο δεινό της ανθρωπότητας είναι κατά γενική ομολογία ο πόλεμος. Αν και είμαστε στην ευτυχή θέση να μην έχουμε ξαναζήσει αντίστοιχες καταστάσεις, υπάρχουν συνάνθρωποί μας σε πολλές γωνιές του πλανήτη, και κάποιοι όχι πολύ μακριά από εμάς, οι οποίοι ακόμα και σήμερα αναγκάζονται να πολεμήσουν για τη ζωή και την ελευθερία τους.

«Οι Έλληνες δεν θα πολεμήσουν…» Του Φανη Κοιλανίτη*

Posted in Ιστορία on 27/10/2014 by attikosparatiritis

23E388F755952137BF7DB9D3CEAF3EB5Αν θέλουμε πραγματικά να φωτίσουμε πληρέστερα το ιστορικό παρελθόν και να δούμε τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο από μιαν άλλη οπτική γωνία, από αυτή του «αντιπάλου» και μάλιστα των απλών Ιταλών στρατιωτών και των κατώτερων αξιωματικών, τίποτα δεν είναι πιο διαφωτιστικό από τις λογοκριμένες κυρίως επιστολές και τα ημερολόγιά τους. Τα γράμματα που στάλθηκαν από το αλβανικό μέτωπο αποτελούν μιαν ανεξάντλητη πηγή πληροφοριών για τα συγκεχυμένα συναισθήματά τους, τις τάσεις τους και τις απόψεις τους, γιατί είναι γνήσια και χωρίς υπαινιγμούς και μέσα απ’ αυτά οι στρατιώτες εκφράζουν τις ελπίδες τους, τις ψευδαισθήσεις τους, το θυμό τους και την πικρία τους.

Γράφτηκαν από ανθρώπους κάθε κοινωνικής τάξης και χαρακτηρίζονται από ελευθερία στην έκφραση και ειλικρίνεια σε αντίθεση με τα απομνημονεύματα της ανώτερης και ανώτατης πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Δίνουν απαντήσεις σε ερωτήματα όπως για παράδειγμα αν ο Ιταλός στρατιώτης είχε πειστεί γι’ αυτόν τον πόλεμο, κατά πόσον η προπαγάνδα είχε διεισδύσει στην επιχειρηματολογία του, κατά πόσον πίστευε ότι θα είναι ένας νικηφόρος πόλεμος, τι τον απασχολούσε, ποιους θεωρούσε συμμάχους και ποιους εχθρούς, πώς έκρινε την ανώτερη πολιτική και στρατιωτική ηγεσία.

Ξεκίνησαν αισιόδοξοι

Οι Ιταλοί στρατιώτες ξεκίνησαν για το ελληνικό μέτωπο αισιόδοξοι και πεπεισμένοι για μια εύκολη νίκη. Στις 28 Οκτωβρίου του 1940 πίστευαν ακράδαντα στην στρατιωτική υπεροχή της Ιταλίας και στα ιδεολογικά οράματά τους. Ο κατευθυνόμενος Τύπος, το ραδιόφωνο και ένα πλήθος οργανώσεων και συλλόγων είχαν πείσει τον ιταλικό λαό ότι ο Μουσολίνι είναι ο μεγάλος πολιτικός άνδρας, που θα δημιουργήσει μιαν ισχυρή Ιταλία και ότι είναι αυτός που θα φέρει την εσωτερική ειρήνη και την κοινωνική ισορροπία. Υπήρχε εξάλλου η Γερμανία, ο ισχυρός σύμμαχός τους, και όλα θα επιτυγχάνονταν χωρίς κόστος και θυσίες, αφού κανένας Ιταλός δεν πίστευε εκείνη την περίοδο ότι θα μπορούσε μια μέρα να βρεθεί από την πλευρά των ηττημένων.

Μέσα σ’ αυτές τις ψευδαισθήσεις ζούσε η πλειοψηφία όχι μόνο της αστικής τάξης αλλά και των φτωχών ανθρώπων που πίστεψαν ότι θα καρπώνονταν και αυτοί τα αγαθά μιας ισχυρής Ιταλίας. Παρ’ όλα αυτά δεν μπορούμε να πούμε ότι η πλειοψηφία του ιταλικού λαού τάχθηκε φανατικά με τον ίδιο το φασισμό και ασπάστηκε τις επιλογές του. Ο ιταλικός λαός έδωσε απλώς τη συναίνεσή του και υποστήριξε τις επιλογές τους κράτους, της κυβέρνησης, του βασιλιά, που για τους περισσότερους αντιπροσώπευαν την ίδια την πατρίδα, η οποία στο τέλος ταυτίστηκε με το φασισμό.

Οταν άρχισε ο πόλεμος, στα γράμματα των στρατιωτών συναντά κανείς το υψηλό φρόνημα του Ιταλού στρατιώτη, αγνά πατριωτικά αισθήματα, εμπιστοσύνη στον Ντούτσε και στον ιταλικό στρατό και την πεποίθηση ότι ο πόλεμος θα είναι σύντομος και εύκολος. Με την εξέλιξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων, όμως, και όσο οι νίκες γίνονταν όλο και πιο δύσκολες και οι ήττες και οι οπισθοχωρήσεις όλο και πιο συχνές, η αρχική αισιοδοξία θα αντικατασταθεί από απαισιοδοξία και φόβο και αγωνία. Μόνο όταν θα έρθουν σε επαφή με την σκληρή πραγματικότητα και βρεθούν από τη μεριά των ηττημένων, των τραυματισμένων και των αιχμαλώτων, οι Ιταλοί στρατιώτες θα αρχίσουν να αμφιβάλουν και να διερωτώνται τους λόγους για τους οποίους βρίσκονται μακριά από την πατρίδα τους, να πολεμούν σε ξένο έδαφος ένα λαό που δεν μισούν, ανθρώπους που υπερασπίζονται τα σπίτια τους και τις οικογένειές τους και που στο παρελθόν -θα σκεφτούν οι πιο μορφωμένοι- προσέφερε στον κόσμο έναν αξιόλογο πολιτισμό.

Οι Ιταλοί θα αιφνιδιαστούν από τη σκληρή ελληνική αντίσταση και θα ακολουθήσει πανικός και σύγχυση. Πίστευαν, όπως άλλωστε διέδιδε και η προπαγάνδα, ότι οι Ελληνες δεν είχαν καμιά διάθεση να πολεμήσουν, ότι δεν είχαν στρατό και ότι τους έλειπε η οργάνωση. Οι επιστολές, που λογοκρίνονται μετά την πρώτη εβδομάδα της κήρυξης του πολέμου, αυξήθηκαν κατά πολύ και όλο και περισσότεροι στρατιώτες εξέφραζαν παράπονα και διαμαρτυρίες. Η κριτική διάθεση θα αρχίσει να γίνεται εχθρική απέναντι στους υπεύθυνους αυτής της εκστρατείας. Εκτός από την εθνική ντροπή για την ήττα οι στρατιώτες θα υποφέρουν σ’ αυτό τον πόλεμο από την έλλειψη κατάλληλου ρουχισμού και εξάρτησης για ορεινές επιχειρήσεις.

Ο βαρύς χειμώνας, το χιόνι, το κρύο και η λάσπη θα καταλάβουν ένα μεγάλο μέρος των ημερολογίων τους και των επιστολών τους. Πολλές αναφορές γίνονται επίσης σε ένα πρόβλημα που βασάνιζε και τυραννούσε τους φαντάρους μέρα νύχτα και δεν ήταν άλλο από τις ψείρες και τους κοριούς, που βασάνιζαν βέβαια και τους Ελληνες στρατιώτες. Η πείνα στο μέτωπο υπήρξε ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα. Ο ανεφοδιασμός γινόταν με καθυστέρηση, το φαγητό δεν επαρκούσε και ήταν άσχημα μαγειρεμένο. Κάποιες φορές δεν δίστασαν να φάνε ακόμη και τα μουλάρια που είχαν επιτάξει για τη μεταφορά του οπλισμού! Σε πολλές, δε, επιστολές ζητούν από τους δικούς τους στην Ιταλία να τους στείλουν και φαγώσιμα με το ταχυδρομείο! Ζητούν επίσης από το σπίτι τους ραφτικά για να επισκευάσουν τις στολές τους, χαρτί αλληλογραφίας, λάμπες για το φακό, ακόμη και κορδόνια, πράγματα και υλικά που έπρεπε βέβαια να προμηθεύει ο ιταλικός στρατός.

Ο ιταλικός στρατός ξεκίνησε για έναν πόλεμο που θα διαρκούσε το πολύ μια εβδομάδα, η διάρκεια όμως των στρατιωτικών επιχειρήσεων κάνει τους στρατιώτες να νοσταλγούν το σπίτι τους, τις γυναίκες τους, τα παιδιά τους, την καθημερινή ζωή, τον καιρό της ειρήνης. Ανησυχούν για τους δικούς τους στην πατρίδα. Για να μη στενοχωρήσουν οι πολίτες τους στρατιώτες ή οι στρατιώτες τους πολίτες, γράφουν ψέματα ότι όλα βαίνουν καλώς και χωρίς προβλήματα. Η ανέχεια, η πείνα και ο πόλεμος φέρνουν μια κρίση και στις ηθικές αξίες. Ο λογοκριτής καταγράφει τα πάντα και καταγράφει επίσης και την αγωνία του συζύγου ή αρραβωνιαστικού για τη σύζυγο ή ερωμένη που άφησε πίσω. Ανησυχία όμως εκδηλώνεται και για τις δουλειές τους, τα ζώα τους, το επάγγελμά τους και αμφιβάλλουν αν τα πράγματα μετά τον πόλεμο θα είναι όπως τα είχαν αφήσει. Οι κατηγορίες που εκτοξεύονται μέσα από τις επιστολές έχουν στόχο πρώτα απ’ όλα τη στρατιωτική ηγεσία. Η διαφθορά στα ανώτερα κλιμάκια, η έλλειψη οργάνωσης, οι αποτυχημένες στρατιωτικές ενέργειες εξαιτίας της έλλειψης οργανωτικών και στρατηγικών ικανοτήτων, η ελλιπής κατάρτιση πολλών αξιωματικών, η αλαζονεία και η έπαρση άλλων, το κυνήγι των μεταλλίων και οι ψευτοηρωισμοί, εξόργισαν τον απλό στρατιώτη.

Αισθάνθηκαν προδομένοι

Η πολιτική ηγεσία δεν θα μείνει στο απυρόβλητο. Η παράλογη απόφαση αυτού του πολέμου, ο χρόνος που επελέγη να γίνει η επίθεση και οι απατηλές υποσχέσεις και ψευδαισθήσεις προκάλεσαν ένα αίσθημα θυμού και αγανάκτησης και ο Ιταλός στρατιώτης αισθάνθηκε προδομένος. Παρ’ όλα αυτά, ο μύθος του Μουσολίνι θα σβήσει τελευταίος. Κυρίως ευθύνες θα καταλογιστούν στους συνεργάτες του, ενώ ο Ντούτσε «αν γνώριζε τι συμβαίνει θα άλλαζε τα πράγματα». Αυτή η εχθρότητα απέναντι στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία θα πάρει σιγά σιγά τη μορφή ιδεολογίας και θα εξελιχθεί σε αντιφασισμό και μάλιστα οργανωμένο.

* Ο κ. Φάνης Κοιλανίτης είναι ιστορικός.

Πηγή: Έντυπη έκδοση της καθημερινής

Τα 2.500 χρόνια της Λαυρεωτικής…

Posted in Ιστορία, Λαύριο on 15/10/2014 by attikosparatiritis

Το αξιοσημείωτο παρελθόν των 2,500 χρόνων της Λαυρεωτικής, είχαν την ευκαιρία να εξερευνήσουν τα μέλη της Εταιρείας Ανωτάτων Στελεχών Επιχειρήσεων (ΕΑΣΕ) σε συνεργασία με το Geo Routes Cultural Institute.

Η επίσκεψη της ΕΑΣΕ πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 5 Οκτωβρίου με άξονα το πολιτιστικό οδοιπορικό των Geo Routes «H Λαυρεωτική από την αρχαιότητα στον 19ο αιώνα» που τελεί υπό την αιγίδα της Ε.Ε.Ε. για την UNESCO. Σηματοδοτεί δε, το διαρκές ενδιαφέρον των μελών της ΕΑΣΕ για την πολιτιστική μας κληρονομιά, και παράλληλα, την ανάπτυξη της οικονομίας των τοπικών κοινωνιών της χώρας μας.
Ο ρόλος της Λαυρεωτικής στην ιστορική, γεωγραφική, πολιτική, πολιτιστική, οικονομική και εμπορική δραστηριότητα, τόσο της Αρχαίας Αθήνας, όσο και της σύγχρονης Ελλάδας χρήζει ιδιαίτερης αναφοράς. Το πλούσιο υπέδαφος, τα αρχαιότερα στον Ελλαδικό χώρο μεταλλεία, και η σπάνια γεωλογική αξία των 19 ορυκτών που ανευρίσκονται τυπικά μόνο στην περιοχή, οδήγησαν τα Geo Routes να καταρτίσουν ειδικό οδοιπορικό για την Λαυρεωτική, όπως επίσης και να την προβάλουν στην έκθεση ‘Secrets of Greece’ στον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών (Απρ-Αυγ 2014).
Αρωγός των Geo Routes, η Εταιρεία Μελετών Λαυρεωτικής, που συνέβαλε σημαντικά στην ανάδειξη της περιοχής, με εξαίρετους επιστήμονες και εισηγητές: την αρχαιολόγο Γλυκερία Γκίκα στον Αρχαιολογικό χώρο Θορικού & στις Αρχαίες Μεταλλευτικές εγκαταστάσεις της Σούριζας, τον Μάκη Χαδουμέλλη Δ/ντή του Τεχνολογικού Πολιτιστικού Πάρκου Λαυρίου, τον Νίκο Βουρλάκο στο Ορυκτολογικό Μουσείο, την Αθανασία Μαρκουλή και τους Ιωάννη Ξεφτέρη και Δημήτρη Δράκο στο νεώτερο και νεοκλασσικό Λαύριο. Οι δε Αναστάσιος Βλάδος και Αριστείδης Κανατούρης, Πρόεδρος & Αντιπρόεδρος της ΕΜΕΛ αντίστοιχα, είχαν ενεργό παρόν τόσο στο λαμπρό παρελθόν, όσο και στο πολλά υποσχόμενο μέλλον του τόπου αυτού.

Φωτογραφία του χρήστη Omorfa Taxidia.
Φωτογραφία του χρήστη Omorfa Taxidia.

Επαναπροβάλλεται το ντοκιμαντέρ για τα γεγονότα στη Φώκαια του 1914, στον κιν/φο “ΟΡΦΕΑ”

Posted in 2- Παλαιά Φώκαια, 3- Σαρωνίδα, Ιστορία, Τέχνες - Πολιτισμός on 01/10/2014 by attikosparatiritis

Κατά γενική απαίτηση των δημοτών του Σαρωνικού, επαναπροβάλλεται το Σάββατο 4/10 και Κυριακή 5/10 Απογευ. 8.00 – βραδινή 10.00
Μαζί προβάλλεται & η ταινία των ίδιων δημιουργών «Ο κυρ Ορφέα η ζωή ενός Μικρασιάτη κινηματογραφιστή»

1396592979Ιούνιος 1914.
Στα παράλια της Μικράς Ασίας λαμβάνει χώρα μία μεγάλη παραστρατιωτική επιχείρηση που οδηγεί στο διωγμό 120.000 Ελλήνων κατοίκων από τις εστίες τους.
Το γεγονός αυτό επισκιάστηκε από τις μετέπειτα ιστορικές εξελίξεις, την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, την εκστρατεία των Ελλήνων στη Μικρά Ασία το 1919 και την καταστροφή της Σμύρνης το 1922. (Δημοσίευμα του Αττικού Παρατηρητή 04/04/2014)
Ο Γάλλος αρχαιολόγος Φελίξ Σαρτιώ (Félix Sartiaux) που πραγματοποιούσε ανασκαφές στην περιοχή της Παλαιάς Φώκαιας αναζητώντας τα ίχνη των αρχαίων Φωκαέων, ιδρυτών της πόλης της Μασσαλίας τον 6ο αιώνα π.Χ., υπήρξε μάρτυρας αυτού του διωγμού.
Κατέγραψε και φωτογράφισε τα γεγονότα και, με κίνδυνο της ζωής του, μαζί με τους συνεργάτες του, έσωσε και φυγάδευσε χιλιάδες Φωκαείς. Προσπάθησε μάταια να ευαισθητοποιήσει την αδιάφορη Ευρώπη.
Ο χρόνος και η Ιστορία οδήγησαν στη λήθη τις προσπάθειές του μέχρι το 2005, όταν ο ιστορικός φωτογραφίας Χάρης Γιακουμής ανακάλυψε στο Παρίσι το φωτογραφικό αρχείο και τα κείμενα του Γάλλου αρχαιολόγου σχετικά με το γεγονός.
Το ντοκιμαντέρ “Γεγονότα στη Φώκαια 1914”, παρουσιάζει αυτόν το λησμονημένο και άγνωστο, για πολλούς, διωγμό μέσα από τις μαρτυρίες του Φελίξ Σαρτιώ.
Είναι μία ανεξάρτητη παραγωγή των Ανιές Σκλάβου και Στέλιο Τατάκη, με γυρίσματα στην Ελλάδα και τη Γαλλία, τη συμμετοχή της πρόσφυγα εν ζωή Σοφίας Δεληγιάννη, απογόνων των προσφύγων και Ελλήνων και Γάλλων ιστορικών. Την πρωτότυπη μουσική έχει συνθέσει ο μουσικός Μάριος Γληγόρης.
Τον Ιανουάριο θα προβληθεί στα πλαίσια της οργάνωσης cine-doc στο Γαλλικό Ινστιτούτο και φιλοδοξεί να συμμετάσχει σε φεστιβάλ ανά τον κόσμο.

Ο Σύλλογος Μικρασιατών-Κωνσταντινουπολιτών Λαυρεωτικής τίμησε την ημέρα Εθνικής Μνήμης της Μικρασιατικής καταστροφής

Posted in Δήμος Λαυρεωτικής, Εξωραϊστικοί - Πολιτιστικοί - Εθνικοτοπικοί σύλλογοι, Ιστορία, Λαύριο on 15/09/2014 by attikosparatiritis

mikrasiates-layriou-genoktonia1

mikrasiates-layriou-genoktonia2

mikrasiates-layriou-genoktonia6

mikrasiates-layriou-genoktonia8Ο Σύλλογος Μικρασιατών-Κωνσταντινουπολιτών Λαυρεωτικής τίμησε και φέτος την ημέρα Εθνικής Μνήμης της Μικρασιατικής καταστροφής.
Στις 13 Σεπτέμβρη το πρωί αντιπροσωπεία του Συλλόγου παρέστη στην ημερίδα που διοργάνωσε η Ομοσπονδία Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδος στο ξενοδοχείο TITANIA με θέμα τη συμπλήρωση των 100 χρόνων από τον πρώτο διωγμό το 1914. Στην ημερίδα, που συμμετείχαν πάνω από 30 μικρασιατικά σωματεία, από τους εξαίρετους εισηγητές θίχτηκαν θέματα που αφορούσαν το ιστορικό πλαίσιο της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής, την αναγκαιότητα της διεθνούς αναγνώρισης της Μικρασιατικής καταστροφής, τους στόχους και τις διεκδικήσεις του Προσφυγικού Ελληνισμού και την οργάνωση και λειτουργία των Μικρασιατικών Συλλόγων.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας στο χώρο του Μηχανουργείου ο Σύλλογος Μικρασιατών – Κωνσταντινουπολιτών Λαυρεωτικής σε συνεργασία με το Ίδρυμα Ιστορικών Μελετών πρόβαλε το ντοκιμαντέρ «Ίμβρος-Τένεδος: της Μνήμης και της Λήθης στο οποίο παρουσιάζονται η ιστορία και ο πολιτισμός των δύο νησιών μέσα από τις μαρτυρίες των γηγενών κατοίκων. Η εκδήλωση ξεκίνησε με χαιρετισμό της γραμματέως Τριανταφυλλιάς Μήτρου και συνεχίστηκε με την αξιόλογη παρουσίαση του διπλού ντοκιμαντέρ από την επίκουρη καθηγήτρια Νεοελληνικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Πόλης, κυρία Ειρήνη Σαρίογλου η οποία, αφού αναφέρθηκε στο ρόλο και τους στόχους του Ιδρύματος, επεσήμανε τη σημασία της διδασκαλίας για τη γνώση.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους, ο περιφερειακός σύμβουλος και αντιπρόεδρος του εμπορικού συλλόγου Λαυρίου κ. Πελέκης, ο Αντιστράτηγος ε.α και δημοτικός σύμβουλος, κ. Μαθιουδάκης, ο δημοτικός σύμβουλος, κ. Σγαρδέλης, ο πρόεδρος του συλλόγου Κρητών κ. Ζωπιάκης, ο πρόεδρος του συλλόγου Θεσσαλών κ. Γιαννάκος, ο πρόεδρος του συλλόγου Πελοποννησίων κ. Αντωνόπουλος, ο πρόεδρος του Κυνηγετικού συλλόγου κ. Ματιάς, ο πρόεδρος του συλλόγου Ηπειρωτών κ. Λαμπίρης, ο κ. Γιώργιζας από την Εταιρεία Μελετών Λαυρεωτικής, ο εκδότης της εφημερίδας Ντελάλης κ. Μωυσίδης και η πρόεδρος του συλλόγου Ίρις, κα Αποστόλου.

Στις 14 Σεπτέμβρη ο Σύλλογος Μικρασιατών Κωνσταντινουπολιτών Λαυρεωτικής συμμετείχε με το Διοικητικό του Συμβούλιο και αντιπροσωπεία μελών του στις εκδηλώσεις που διοργανώθηκαν από την Ομοσπονδία Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδος στην Αθήνα. Για τα θύματα της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας τελέστηκε, αρχικά, επιμνημόσυνη δέηση στον Ιερό Ναό της Αγίας Ειρήνης (Αιόλου), ακολούθησε δέηση στο μνημείο του εθνο-ιερομάρτυρα Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης και κατάθεση στεφάνου από εκπρόσωπο της Ο.Π.Σ.Ε ενώ, στη συνέχεια, αντιπροσωπείες από περισσότερα από 30 μικρασιατικά σωματεία συγκεντρώθηκαν με τα λάβαρα και τις σημαίες τους στο Σύνταγμα, παρουσία αγημάτων και εκπροσώπων των πολιτικών και στρατιωτικών αρχών, για να καταθέσουν στεφάνια στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Για το Σύλλογο Μικρασιατών-Κωνσταντινουπολιτών Λαυρεωτικής το στεφάνι κατέθεσε ο πρόεδρος του συλλόγου κ. Μίμης Δεληγιάννης.

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 1.602 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: